ทุกครั้งที่เศร้าใจก็นึกถึงบ้านหลังนี้

ขอโทษที่เก็บไว้เป็นบ้านที่ไม่อยากให้ใครรู้

วันนี้ได้คุยกันเรื่องงาน ก็เลยรู้ว่าอาจมีการปรับเปลี่ยนบางอย่าง

พี่เค้าถามว่าอยากพูดอะไรบ้างไหม

ทุกคำพูดเลยพรั่งพรูออกมาทั้งน้ำตา

ทั้งที่รู้ว่าก็คงไม่ได้รับความเห็นใจอะไรหรอก

แต่บางครั้งก็อดน้อยใจไม่ได้ เลยกลั้นไว้ไม่อยู่

ไม่ผิดหรอกที่ใครจะคิดถึงแต่เรื่องของตัวเองก่อน

ใครจะมามัวห่วงคนอื่นกันเล่า

หวังมากไป ผิดหวังก็เสียใจเป็นธรรมดา

เพื่อนก็เคยเตือนหลายคราแล้ว ยังไม่เข็ด

รู้อยู่ว่าเค้าไม่เห็นความสำคัญ

ใจจริงก็รู้ว่าพี่เค้าเปลี่ยนไปมาก

รอยยิ้มของชั้นที่ใครๆ เห็นนั้น

กับคราบรอยน้ำตาในยามที่อยู่เพียงลำพัง

ไม่มีใครได้เห็นเลย

ต่อไปนี้ก็จงพึ่งแต่ตัวเองไปเถอะ

ได้แต่บอกตัวเองอยู่อย่างนั้น

จงกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า แม้จะเจอะกับความเหนื่อยยาก

ลำบากและเสียใจสักเพียงใด

หวังว่าสักวันหนึ่งคงมีใครบางคนหันมาเห็นตัวเรา

ว่ายังมีคนคนนี้อยู่บนโลกอีกคน

ขอบคุณที่ทำให้เราได้มารู้จักกัน

ความรู้สึกดีๆ ที่ผ่านมาจะเก็บไว้เสมอ

ส่วนเรื่องร้ายๆ ที่ผ่านการกระทำของพี่

แม้พี่จะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

ชั้นจะพยายามลืมมันไป

ชั้นเห็นพี่ไม่สนใจ

เลยไม่แน่ใจว่า เราไม่น่าพูดออกไปเลยใช่ไหม

คิดถูกหรือผิดกันแน่

แต่ยังไงก็....

ขอบคุณค่า

ถ้าต้องโดนใครบอกว่า

ชั้นไม่อยากเห็นหน้าเธอ

คุณจะรู้สึกอย่างไร

อึ้ง เสียใจ

แล้วทำไมต้องป่าวประกาศใครต่อใครด้วย

ว่าไม่อยากเห็นหน้าชั้น

แล้วชั้นล่ะ ใครถามมั่ง

ชั้นได้แค่กลายเป็นคนผิด

อย่างนั้นหรือ

แล้วเคยให้โอกาสชั้นพูดไหม

ชั้นคงผิดจริงๆ

ที่ไม่เคยรู้จักพูดออกมาบ้าง

ว่ารู้สึกอย่างไร

มัวแต่ทำตัวเข้มแข็งอยู่ได้

ใครจะรู้ ใครจะเห็นเล่า

ว่าวันนี้ชั้นก็มีน้ำตา

ไหลลงมาจนห้ามไม่ได้เลย

เสียใจ

วันนี้ยิ่งเสียใจ

ชั้นรู้สึกว่า

ไร้ค่าเสียแล้ว

กับที่แห่งนี้

ไม่มีชั้นเค้าก็อยู่กันได้

เพราะโอกาสสำหรับชั้น

กับที่แห่งนี้ มันตีบตันไปแล้ว

เธอคนนั้นอาจเห็นชั้นเป็นแค่อะไรสักอย่าง

ไม่ใช่น้องอีกต่อไป

และไม่ใช่พี่สำหรับใครที่เอ่ยออกมาว่า

ไม่อยากเห็นหน้า

แล้วชั้นจะกล้าเริ่มพูดก่อนได้อย่างไร

ในเมื่อเขาประกาศอยู่ว่าไม่ชอบชั้น

วันนี้น้ำตาก็ไหลอีกวันแล้วสิ

เหนื่อยจัง

อยากพัก ไปสบายๆ ไกลแสนไกล

ไอยู่กับใครคนหนึ่ง

แต่สงสารแม่ที่อยู่ข้างหลังน่ะสิ

เมื่อไหร่จะมีแสงสว่างมาช่วยชั้นสักที

ช่วยมาบอกชั้นที

ว่าชั้นผิดใช่ไหม

...............................

สองวันมานี้ ทำไมน้ำตาชั้นถึงไหลง่ายนัก

มีคำพูดหรือภาพอะไรนิดหน่อยมากระทบความรู้สึก

น้ำตามันก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ค่อยๆ ไหล หยดเป็นหย่อมๆ

แล้วจู่ๆ ก็ปล่อยโฮออกมา

มาเป็นระลอก เป็นระยะ จับความถี่ไม่ได้

แล้วก็ห้ามไม่ให้ไหลไม่ได้ด้วย

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ชั้นคิดถึงใครคนหนึ่งที่เค้ารักชั้นมากเหลือเกิน

แต่วันนี้เค้าไม่อยู่เพื่อรักชั้น

แต่ชั้นยังคงรักเค้ามากมายเช่นกัน

นั่นไง ... น้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว

ขอเวลาไปซับน้ำตาก่อนนะคะ

คิดถึงค่ะ

อยากย้อนเวลากลับมาได้ไหม